ستاره می گوید بگذار چراغم را روشن کنم و هرگز بحث نکنیم که ایا این کمکی به زدودن ظلمت می کند یا نه
بگذار
در جايي دور دست
در جايي نيمه روشن، نيمه تاريك
هُرم تن هايمان در آبي خنك و بي قرار فرو كش كند
بگذار ، بگذار
دستان ات پلي باشد به سوي تمام خواستنها
چشمان ات پنجره اي باشد به زمين و آسمان
بگذار آغوش ات پناهي باشد براي تمام سرگردانيها و تنهاييها
و كلام ات نوايي كه جانم را تازه ميكند
بگذار، بگذار ...
" هر كس ره زيبايي ميپويد،
هر كس گونهاي خوشفام ميجويد،
هر كس چشمان چون ستارهاي را ميستايد و از آنها جوياي آب براي خاموشي آتش خويش است،
او ديوانه است معناي سعادت را نمي داند
زيرا زمان شامل حالش ميشود.
بايد ببخشيم،
پيش از آنكه اين خشم ما را زمينگير كند.
بايد سياهياي را كه بر قلبمان سايه انداخته، به سبزي بهار گره بزنيم
تا مگر اميد و آرامش در روحمان جوانه بزند.
بايد براي فرداي سرزميني كه مثل قلبهايمان هزار پاره شده،
با بخشش پا به ميدان مبارزه بگذاريم.
من باريدم ، باريدم و باريدم
تا شايد قلب سنگي تو كمي نرم شود
غافل از اينكه سنگها هيچ وقت نرم نمي شوند.
كاش ميشد تا شكستنات ببارم
اما
ابرها هميشه در حركتاند
كاش ميدانستي،
وقتي درد را با سكوتات فرياد ميزدي،
چگونه قلب عاشق من
زير نگاه دردمندت تكهتكه مي شد.
كاش ميديدي،
وقتي چشمانات را بستند،
