شمن

از اون زمستون سخت چند سال پیش، دیگه درخت موی ای که گوشه حیاط و رو پوشونده بود، بار نداد. زمستان رفته بود ولی درخت موی ما هنوز در خواب زمستانی بود.

نه نسیم بهار و نه آفتاب داغ تابستون درخت مارو از خواب بیدار نکرد و نکرد.

 دیروز که طبق معمول وقتای اعصاب خردی به باغچه می رسیدم ، چند تا جوانه تازه دیدم. چرا من اینارو ندیده بودم؟ چرا باور کرده بودم که دیگه جوانه ای در کار نیست؟

این بار با امید باغچه رو آب می دم. می دونم که زمستون در راهه و باید حالا حالاها صبور باشم. بغض گلومو می گیره آخه این جوانه ها طاقت سرمارو ندارن. اما می دونم که درخت موی ما بیدار شده و بهار با یه عالمه جوانه سبز تازه، همه حیاط رو می  پوشونه.